• Vorige week bezocht ik de jongste talenten uit de jeugd. Vandaag ga ik naar het laatste honk van de jeugd. Waar ze zich klaarstomen voor de senioren en waar de mannen zich onderscheiden van de jongens: De JO19-1.

    Hoe ouder je wordt, hoe hoger de spanning. Je merkt dat er meer druk op een wedstrijd komt te staan. Een trainer die het te serieus neemt. Je plekje veroveren in het team. Basis staan. Of boos worden als je niet basis staat.

    Waar je op achtjarige leeftijd in de kleedkamer nog even wat aanwijzingen krijgt op een A4’tje en de opstelling is getekend op een folder van Kruidvat, krijg je ineens een wedstrijdbespreking op een flipover en een whiteboard met 22 magneetjes. De spanning bouwt zich op naar de wedstrijd.

    In de kleedkamer voor een wedstrijd is de meeste wedstrijdspanning te bespeuren. Ik vind het altijd mooi om te kijken hoe anderen zich voorbereiden. Je hebt je eigen plekje in de kleedkamer, daar mag niemand anders gaan zitten. Naast je zitten altijd dezelfde jongens.

    Er zijn spelers die eerst hun rechter scheenbeschermer aan doen, rechter sok en rechterschoen. Hun favoriete been krijgt voorrang. Deze rituelen worden wekelijks herhaald. En als je elke week met de jongens op pad gaat dan vallen ze op. Een jongen die altijd een appel eet voor de wedstrijd, of een banaan. Of een blikje Red Bull met een mars of Snickers. Dit zijn nog normale voorbeelden. Dan komt de tape tevoorschijn. Zelfs de polsen worden afgetaped, omdat het lekker strak zit. Het is puur bijgeloof.

    De trainer roept “we gaan naar buiten” en iedereen klapt en schreeuwt zijn longen uit zijn lijf. KOM OP!!! Je kijkt nog één keer in de spiegel bij het naar buiten gaan. Niet om te zien of je haar goed zit, maar of de spanning op je gezicht je tegenstander bang genoeg gaat maken. Je gaat winnen vandaag. Je moet winnen vandaag.

    Langs de lijn staat niet alleen je vader, maar nu komt zelfs je moeder af en toe kijken. Ook als de zon niet schijnt. Tegen je eerste vriendinnetje vertel je dat je voetbalt. Ze wordt vriendinnen met andere vriendinnetjes van jongens uit je team en staan als een groepje fans elke zaterdag langs de lijn. De spanning bouwt zich nog hoger op. Nu moet je ook nog voor haar je best doen. Geniet er nog van.

    De laatste jaren had ik mijn basisplek al lang verloren. Ik wist dat ik misschien maar een kwartier zou spelen. Dus vertelde ik thuis dat de wedstrijd niet om 12:00 begon maar om half 2. Zo dacht ze in ieder geval dat ik basis stond. Als de scheids na een kwartier de wedstrijd affloot kon het altijd twee kanten opgaan. Of ze had het niet eens door, dan zat je goed. Of ze had het wel door en dan zei je gewoon dat de tegenstander 5 keer buitenspel stond en drie keer hands had gemaakt. Dan win je automatisch. Ze vond het prima en ging een AA’tje voor me halen.

    Het is zaterdag 7 december om 14:30 wanneer ik langs de lijn ga staan van het hoofdveld. Nog meer spanning. Vandaag speelt de JO19-1 tegen de hekkensluiter VVIJ JO19-3. Nog meer spanning, want daar mag je niet van verliezen. Je mag niet te makkelijk denken. Gelukkig doen de jongens dat niet. Binnen een kwartier staan ze 2-0 voor. Dit wordt een makkie.

    Ik loop een rondje om het veld en zie de groepjes vriendinnen, de opa’s en oma’s, de vaders en moeders. Dit gaat een mooie middag worden voor de jongens. Als ik langs de dug-out van FC Breukelen loop, zie ik dat trainer Marcel Ruitenberg er ook gerust op is dat deze wedstrijd gewonnen is. Ik vraag hem of ik in de dug-out mag plaatsnemen, mijn vertrouwde plekje. Op de bank heb ik het nooit erg gevonden. Daar worden de grapjes gemaakt. Ook hier bij de JO19-1 is dat het geval. De wissels zijn ontspannen en weten dat ze minuten gaan maken. Het is immers al 2-0.

    Toch worden de doelpunten niet in hetzelfde tempo gemaakt als in het eerste kwartier. Sterker nog, er komen in de eerste helft helemaal geen doelpunten meer. In de tweede helft is VVIJ goed uit de kleedkamer gekomen. Ook zij zien dat de wedstrijd nog niet verloren is. Ze maken zelfs de 2-1.

    Nu zie ik trainer Marcel een beetje ijsberen. Het is soms mooi om die verandering te zien bij iemand. Van zorgeloos naar spanning. Daar is het weer, die spanning. De spelers van FC Breukelen krijgen er ook last van. Er is ineens geen zekerheid meer. Bij VVIJ wel, die drukken door. Ze krijgen enorm veel kansen, maar maken ze niet af.

    Tien minuten voor tijd breekt FC Breukelen toch door en ze maken het meteen af. Het is 3-1 en de zekerheid is weer terug. Dat duurt een minuut. VVIJ scoort weer en het is 3-2. Dezelfde spanning is weer terug. Wat een gekkenhuis. Ondertussen is het al bijna donker en de lampen blijven uit. Ik hoor trainer Marcel zeggen: “Ik ben blij dat het zo donker is, dan hoef ik het niet meer te zien.” Nog 5 minuten zitten we gespannen naar de wedstrijd te kijken en dan klinkt het verlossende fluitsignaal. Drie punten zijn 3 punten, soms maakt het niet uit hoe je ze binnen haalt.

    De spanning is voorbij en de punten zijn binnen.



    FC Breukelen heeft in totaal 30 teams, waarvan 22 jeugdteams. De komende tijd ga ik een aantal van deze teams bezoeken op zaterdag om te kijken naar de wedstrijd, maar ook wat eromheen allemaal gebeurt. Vind je het leuk als ik bij jouw team kom kijken, of bij je zoon of dochter? Reageer dan even in een mailtje naar: nickhoogveldt@gmail.com