• Na bijna 30 jaar voetballen, van hoofdklasse tot 5e klasse (niet altijd in de juiste volgorde, soms hoog, dan weer laag en dan weer wat hoger) heb ik altijd met veel plezier gevoetbald. Maar ook altijd voor de winst.

    Uiteindelijk is dat toch wel het doel bij voetbal, naast het plezier. 22 fanatieke jongens op een veldje, die elkaar voor de wedstrijd een handje schudden. Vervolgens 90 minuten elkaar het leven zuur proberen te maken. En na die 90 minuten elkaar weer een handje schudden.

    Fanatisme. Dat is wat voetbal bij iedereen naar boven brengt. Bij het tweede zie ik elke week een bloedfanatieke groep. De jongens zijn elke dag bezig met het voetbal. Een bespreking voor een wedstrijd duurt soms langer dan de wedstrijd zelf. Op een bord worden magneetjes van links naar rechts geschoven met nummertjes erop. Ik moet soms denken hoe dat er in de kelderklasse aan toe ging. Daar betekende je rugnummer het aantal pilsjes wat je de vorige avond had gedronken. Maar op het moment dat je op het veld staat is iedereen maar met één ding bezig: winnen.

    Het is zaterdagochtend 30 november. Om 8:30 loop ik de poorten van FC Breukelen binnen, klaar voor een nieuwe zaterdag. Ik heb er zin in. Vandaag bekijk ik de wedstrijd FC Breukelen JO8-2 tegen HMS JO8-1. In de voetbalnl-app probeer ik te zien wat de stand is en de uitslagen van dit team. Maar er komt meteen een melding van de KNVB in het scherm te staan:

    Geen uitslagen en standen

    Bij deze competitie worden geen uitslagen en standen weergegeven. De spelers in deze leeftijdscategorieën bevinden zich in een ontwikkelfase, waarbij de competitie geen doel maar een middel is dat bijdraagt aan het speelplezier en de individuele ontwikkeling. 

    Ik zie Herman Schreurs, de jeugdcoördinator van de club. Herman ziet bijna alle wedstrijden van de jeugd, dus vraag ik maar meteen op de man af wat hij hiervan vindt. Hij krijgt een glimlach op zijn gezicht omdat hij ziet dat ik mij er alweer druk om zit te maken. Dat is toch mooi, zegt hij. Voor de spelers is het beter, die maken het helemaal niet uit wat er vorige week is gebeurd of het hele seizoen. Het gaat hun om de wedstrijd van vandaag en het verlies van vorige week zijn ze alweer vergeten. Gerard van Engelenburg loopt langs en schiet Herman bij: een paar jaar terug werd ons team kampioen en hadden we allemaal bekers en kinderchampagne geregeld. De kinderen keken ons aan alsof we gek waren. 

    Ik zeg de heren gedag en loop naar het veld met nog een beetje ongeloof. Of de JO8-2 niet fanatiek zijn ga ik zelf wel even bekijken. Langs de hekken van het veld krijg ik meteen een glimlach op m’n gezicht, die er de hele wedstrijd niet meer af te krijgen was. Wat is het toch leuk om zoveel kleintjes te zien voetballen. Een kwart veld. Vier keer een kwartier. Dit is fantastisch. 

    Voor de wedstrijd hoor ik de jel: aan aan aan, we staan bovenaan. Ijs ijs ijs, we winnen deze prijs. Oen oen oen, we worden kampioen. Volgens mij hadden Herman en Gerard geen gelijk. Yes.

    10 seconden na de jel hoor ik een spelertje nog een jel maken: Jel jel jel, na de wedstrijd wil ik een broodje frikandel. Oke, misschien hadden Herman en Gerard toch gelijk.

    De coach zegt nog snel tegen zijn team voordat ze beginnen: blijven voetballen, niet stoppen. Het tempo erin houden. Help elkaar. En snel pasen naar elkaar, niet lopen met de bal. Het is grappig, dit hoor ik nu nog steeds in het tweede. schijnbaar moet je voetballers dit jarenlang vertellen totdat ze in de veteranen belanden en niet meer met een bal kunnen lopen.

    De JO8-2 is een goed voetballend team. Waar ik alleen maar kluitjesvoetbal had verwacht, word ik toch verrast met een goede organisatie. De verdediging staat als een huis, er staan constant vier spelers achter de bal en er wordt goed getikt.  

    Ook spelen er in het team twee meisjes mee. Dat is niet speciaal, dat is niet iets van nu. Dat was vroeger ook. Tot de B1 heb ik ook altijd in een team gespeeld met een meisje. Iona Wattimena. Ze was de beste van het team. 

    En dat zie ik in dit team ook van de JO8-2. De meiden zijn sterk en hebben goed overzicht. Ze zijn de spelverdelers in het team. Eén van de meiden speelt als een gedurfde mid mid en stuurt het hele team aan en staat constant op de goede plek.

    Ik zie vier keer een kwartier heel leuk voetbal en ben erg onder de indruk van het team. Na de wedstrijd spreek ik de coaches over het fanatisme. Het zit in het aard van het beestje vertellen ze mij. Dat krijg je er niet uit. Maar de spelers hebben plezier en dat is het belangrijkste. Ik besef dat ze gelijk hebben, want ook ik heb er heel erg van genoten. 

    De uitslag mag ik u van de KNVB helaas niet vertellen, maar het was een fantastische pot.

    FC Breukelen heeft in totaal 30 teams, waarvan 22 jeugdteams. De komende tijd ga ik een aantal van deze teams bezoeken op zaterdag om te kijken naar de wedstrijd, maar ook wat eromheen allemaal gebeurt. Vind je het leuk als ik bij jouw team kom kijken, of bij je zoon of dochter? Reageer dan even in een mailtje naar: nickhoogveldt@gmail.com