• Om 11:30 was vandaag (zaterdag 1 juni) de aftrap: DHSC 2 ?? FC Breukelen 2. Deze wedstrijd ga ik voor u niet analyseren, daar ben ik helemaal niet de juiste persoon voor. Ik geef u liever een sfeerimpressie, of een beschrijving van alle emoties langs de lijnen. Dat is waar ik beter in ben. En terwijl ik dit stuk schrijf, denk ik: voor wie doe ik dit? Iedereen was er toch immers bij? Toch leek het mij leuk om de wedstrijd even te beschrijven, om gewoon nog eens even na te genieten. Want man-man-man, wat een wedstrijd.

    Om tien uur op deze zonnige dag werd er verzameld. Helaas kon ik hier niet bijzijn, mijn vrouw is hoogzwanger en die wilde liever niet dat ik te ver van huis was. Ik zou voor het eerst dit seizoen de wedstrijd via Voetbal TV thuis op de bank gaan kijken. Niet veel anders dan normaal dus, want dan kijk ik de wedstrijd ook vanaf de bank, de reservebank. Die ochtend loop ik om 11:00 zo te ijsberen door het huis dat het mijn vrouw toch een beter idee lijkt om de wedstrijd maar samen live te gaan zien, want dit gedoe werkt niet zo goed samen met haar hormonen.

    Om 11:32 (bijna op tijd) parkeren we de auto op het Wesley Sneijder pleintje en horen we al een oorverdovend gejuich. We kijken elkaar aan en denken hetzelfde: Dit kan niet veel goeds betekenen. We lopen iets verder en kunnen een klein gedeelte van het veld zien. Daar stormen 10 witte shirts naar de cornervlag en gaan helemaal door het lint. Ik zie zelfs mijn vrouw een klein sprongetje maken (een heel klein sprongetje) en hoor haar enthousiast zeggen: Het is voor Breukelen, het is voor Breukelen. Maikel de Leeuw (Lion) heeft een weergaloze goal gemaakt, tenminste dat heb ik gehoord. We komen met een big smile het hek door en zien het helemaal vol staan aan de hekken. Alleen maar bekende gezichten. Iedereen is aanwezig, de zon schijnt, 1-0 voor, dit klinkt nu al als een fantastische middag!

    Niet heel veel later krijgt DHSC een vrije bal rond het zestienmetergebied. Helaas spelen we op gras, een polletje in het veld zorgt voor een klein opwippertje van de bal en het staat 1-1. Nog niks aan de hand maar het is toch jammer. De grensrechter van de tegenpartij is ook wakker geworden en heeft ontdekt dat hij een vlag heeft. Wanneer hij de vlag omhoogsteekt gaat er ergens een fluitje af. Hij heeft er hoogstwaarschijnlijk veel lol in want hij blijft deze grap iets te vaak herhalen. Toch lukt het FC Breukelen om in het zestienmetergebied te komen, maar hij wordt neergehaald. Penalty! Ja daar kan de scheids niet omheen. Olivier Branderhorst (Pluk) gaat achter de bal staan en schiet de 2-1 binnen. Gelukkig, het wordt niet een hele lange middag want hij heeft gescoord. Maar even later komt hij met een prachtige actie langs de verdediging en kapt vervolgens ook nog de keeper uit en scoort met zijn linker de 3-1. Plukkie wat doe je nou? Helemaal gekkenhuis in Utrecht.

    Aan de overkant zie ik Wesley Sneijder. Hij staat onder de hele grote oranje letters: Wesley Sneijder. Ik vraag mij op dat moment af of hij ook zo aan het genieten is. Waarschijnlijk niet. Daar heeft onze Plukkie wel voor gezorgd. We gaan de rust in met 3-1. Prachtig.

    De tweede helft gaat FC Breukelen in dezelfde versnelling te werk. Er staan vandaag 11 werkers op het veld, die alles voor elkaar overhebben. Ik zie om mij heen alleen maar mensen genieten. Iedereen kletst wat met elkaar er is niks aan de hand. Op dat moment focus ik mij weer op de wedstrijd en zie dat Jordy Grilk een lekkere steekpaas krijgt. Hij moet afleggen op Olivier die rechts van hem staat maar hij doet het niet, hij schiet zelf.. Wat een LU??.. Fantastische voetballer is het ook. BAM! In de kruising. Het staat 4-1.

    Het is gespeeld. Mijn vrouw vraagt of we lekker in de schaduw gaan zitten op de tribune. Mevrouw de Leeuw komt gezellig bij ons zitten. Het is de 60e minuut, we staan 4-1 voor, deze jongen gaat eens lekker onderuit zitten. Behalve als ze er nog twee inleggen zeg ik nog als grapje, dan wordt het wel weer spannend. Dan gaan zulke gasten er weer helemaal in geloven. Had ik dit maar nooit gezegd.

    Een paar minuten later zie ik een schot in de haak vliegen, ik denk dat Wesley Sneijder het zelfs een klein beetje in zijn broekje deed. 4-2. Maar niet alleen de broek van Wesley kon de was in, ik denk dat zijn hele outfit de was in kon. Want 10 minuten later valt er nog zo’n goal. Ongelofelijk. 4-3. En alsof ik u nu een mop aan het vertellen ben, het is niet waar, valt ook nog de 4-4. Het is doodstil op het Sneijder parkje. Je hoort alleen in de verte zijn wasmachine draaien. Dit is niet te doen. Alle emoties komen los. Boos, woedend, waarom nou?

    De 90 minuten zijn voorbij. Langs de lijn vragen we elkaar of het nou een verlenging wordt of meteen penalty’s. Maar het boeit niemand eigenlijk. We hadden dit toch nooit uit handen mogen geven. Toch blijft Breukelen nog aardig voetballen en zolang die scheids niet fluit is dat natuurlijk ook een heel goed idee. Ik zie de 95e minuut op het bord, de 96e minuut. Ik zie zelfs de 97e minuut op het bord verschijnen.

    Het zal toch niet?

    Olivier aan de bal.

    Legt hem nog een klein tikje naar rechts.

    4 meter van de 16 meter af.

    Dat is dus 20 meter??

    Grapje, ik hou het nog even spannend??

     

    Hij schiet??

     

    Goal.

     

    5-4.

     

    Shirt uit.

    Iedereen door het lint.

    Gekkenhuis. Bier. Muziek.

    Volgende week tegen IJFC. Dan hebben we u weer heel hard nodig. Bedankt allemaal.